• AndarLucia

Wat je aandacht geeft groeit


Dag twee van de totale lockdown hier in The Valley of Happiness is een feit.

Vanochtend dreigde het de hele dag te gaan regenen. We bereidden ons voor, staken de houtkachel en kaarsen aan. Muziek op de achtergrond en aan het werk.

Rond 10.00 uur reed ik naar het dorp om wat boodschappen te doen. In de winkel wachtten de mensen heel gedisciplineerd op hun beurt. Bleven een meter van elkaar vandaan. Iedereen was uitermate vriendelijk. We are in this together, dus waarom niet!

Via televisie, die we normaal nauwelijks kijken, zagen we gisteren de horrorbeelden van lege straten, afgesloten steden en loeiende sirenes. Vechtende mensen in de supermarkten. Teksten als ‘horrorvirus’, ‘coronaziekenhuis’ en ‘corona legt de wereld lam’ vlogen ons om de oren. Als een duveltje uit een doosje is er een virus dat een crisis veroorzaakt en worden we allemaal in een angstige mindset gedwongen.

Want ja, er is angst. Ja, er is isolatie, er is ziekte en er is zelfs dood. Er dreigen faillissementen en vallen ontslagen. Afschuwelijk als het jou of je familie of vrienden betreft.

Massale angst is een slechte raadgever en kan leiden tot massahysterie en paniekvoetbal.

De andere kant van de medaille is, dat in Wuhan na jarenlange luchtvervuiling en lawaai, de vogels weer hun lied zingen. De lucht na een paar weken rust schoner is dan in jaren. Een vriendin uit België stuurt mij een filmpje van haar kleindochter. De peuters van haar klas zingen buiten voor het raam voor de ouderen die noodgedwongen binnen zitten. Voor hun buik houden ze tekeningen met grote rode harten: ‘wij houden van jullie’ staat erop.

Kerken, synagogen, moskeeën en tempels laten weten dan ze open zijn voor alle mensen. Dat zij onderdak bieden voor daklozen, zieken en mensen die gegrepen zijn door dat andere virus. Het angst-virus.

Terug thuis ga ik naar het dakterras waar de zon mij inmiddels uitbundig toelacht.

Beide boodschappen hoor ik; die van de angst en die van de verbinding, solidariteit en nieuwe kansen. Beide zijden van de medaille zijn waar. We kunnen kiezen waar we onze aandacht op vestigen. Wat je aandacht geeft groeit. Dus blijft er na de pijn en het verdriet, de angst en het gevoel ‘het’ niet in de hand te hebben maar een ding over. En dat is kiezen voor de positiviteit en voor de kansen.


Een vergelijkbare tweedeling speelde zich zo’n 1000 jaar geleden af in Spanje. Ja er leefden drie culturen in Al Andalus. En ja, iedere cultuur kende zijn eigen manier van denken, doen en leven. En ja, er waren tijden waarin gevochten werd. In onze geschiedenisboeken wordt vooral dat stuk belicht. De andere kant van de medaille was minimaal net zo waar. Deze culturen hadden ieder hun specifieke kennis en wijsheid. Door daar wederzijds gebruik van te maken en elkaar te inspireren ontstond een bloeiende maatschappij. Zowel de inwoners individueel als de totale samenleving, maar later ook nog heel Europa werd daar beter van. In het oude Al-Andalus hadden ze dat goed door. Focus op het positieve, zonder naïef te zijn en de realiteit uit het oog te verliezen. Werk samen, zoek de verbinding, sluit geen andersdenkenden uit, zorg voor elkaar en voor de aarde. Dat doet iedereen goed.

Of zoals wijlen Johan Cruijff zei: ‘elk nadeel hep z’n voordeel’.

Op naar vertrouwen, creativiteit realiteitszin en een goede gezondheid, in deze toch wel uitdagende tijden.


67 keer bekeken
Stay tuned