• AndarLucia

The word is out! Een tweede plek onder de zon

Twee jaar geleden kochten we een prachtig groot pand in onze mooie vallei. Dat pand staat in Murchas. Vanuit Nederland hadden we via skype contact met architecten en bouwers. Mark, inmiddels een vriend geworden, nam de rol van projectmanager op zich. In Nederland tekenden we samen met onze goede vrienden Rob en Ton ons droomhuis. Een huis in Marokkaanse sfeer; een riad met een atrium en binnentuin. Met de 500 bebouwde m2, twee grote terrassen met zwembad en het geweldige uitzicht op de Sierra Nevada en op de vallei groot genoeg voor alle plannen.

In een van de eerste columns schreef ik, dat het aansturen van zo’n groot project vanuit Nederland, ook met een uiterst capabele projectmanager ter plekke, geen sinecure is. We besloten de boel op te schorten en te starten als we eind 2019 naar Spanje zouden gaan. We hadden contact met een technisch architect die goed Engels spreekt. In Spanje werden we geadviseerd door Martin, die hier in de vallei zijn sporen heeft verdiend met verbouw, nieuwbouw en verkoop van panden. Martin heeft in Nederland jarenlang verbouwingen begeleid voor een grote recreatieparken. Twee dagen voordat Julian, onze architect, definitief zou komen meten, belde een bevriende makelaar. Hij vertelde dat hij zojuist een prachtig huis in de verkoop had genomen. Het huis kwam uit een erfenis van acht familieleden. Zij wilde zo snel mogelijk verkopen. De prijs was zeer aantrekkelijk. Volgens hem ‘an offer we couldn’t refuse’.

We lachten hem vriendelijk toe en zeiden dat we al een huis hadden. Dat wist hij immers. En wat voor een huis! Dat de architect vrijdags zou komen met het contract. De makelaar hield aan en zei: ‘ga nou maar kijken, ik denk dat het iets voor jullie is’. We lieten het telefoontje voor wat het was. De volgende dag hield het ons toch bezig; we reden naar Restábal om het huis te zien. Kijken kost uiteindelijk niks!

Het was een aardig huis met een prima uitzicht. Maar, then again, we hadden al een huis met uitzicht.

Vrijdag kwam Julian met zijn vrouw alle maten opnemen. Die nacht sliepen we alle twee slecht. Zouden we toch niet eens binnen moeten kijken. Het aanbod was aantrekkelijk: de vraagprijs goed, zeker gezien het stuk bouwgrond dat onderdeel van de koop was in combinatie met de ligging. We spraken die ochtend af en bezochten het huis. De ligging is uniek, op een heuvel met 360 graden uitzicht over de sinaasappels, citroenen, granaatappels, amandelen en olijven. De dorpjes van Lecrin recht voor ons en daarachter de prachtige besneeuwde toppen van de Sierra Nevada. Beneden het Beznar stuwmeer. Er was duidelijk te zien dat er al een poosje niet veel aan gedaan was. Tuin en terrassen waren overwoekerd met onkruid, het huis was goed onderhouden maar niet onze smaak. Dit paradijsje had duidelijk aandacht en liefde nodig; onze aandacht en liefde! Cees was direct verkocht. Ik ben erg gehecht aan ons huis in Murchas en aan de mogelijkheden, de enorme ruimte en de ligging. Na het weekeinde wikkend en wegend doorgebracht te hebben, pratend met vrienden en kinderen, besloten we maandag nóg een keer te gaan kijken. We keken elkaar aan en voelde nu alle twee een klik met het pand en de plek.

Ons hoofd zei dat we dit niet moesten doen, maar ons hart zei iets anders. Vanuit de visie: volg je hart, want dat klopt, deden we die middag een bod. Anderhalve week later was de koop een feit. Twee dagen later werden we door een andere makelaar gebeld. Hij had gehoord dat we nog een huis hadden gekocht; of het huis in Murchas verkocht werd? Hij had interesse om het te verkopen want er was veel vraag naar grote panden; daar zijn er niet zoveel van in de vallei. We vertelde, dat we overwegen om zelf een hotel/B&B van het huis in Murchas te maken en nog geen definitief besluit hadden genomen.

De officiële overdracht van het huis in Restábal zou woensdag 18 maart volgen. Op 16 maart werd de officiële lockdown afgekondigd door de Spaanse regering. Op dat moment hadden we nog alle vertrouwen, dat we twee weken later weer door konden gaan met ons leven. En dus ook het huis gepasseerd zou kunnen worden. In de loop van de tijd zouden we een beslissing nemen over ons huis in Murchas. Inmiddels is het 24 april en is er formeel een lockdown tot 10 mei. We vragen ons uiteraard af hoe dit nu allemaal verder gaat. Maar we voelen op een vreemde manier geen paniek en wel vertrouwen. Straks, na Corona, zal de vallei een paradijs zijn om in te wonen. Meer en meer mensen worden zich bewust dat een leven in de ratrace hen, naast een gevulde bankrekening en veel stress, niet echt iets brengt. We spreken mensen die tijdens de lockdown in een stad wonen. De muren komen op hen af. Een lege stad is beangstigender dan een ‘lege natuur’. De natuur is nooit leeg. We zien hier iedere dag vele schakeringen groen, horen vogels en bijen, zien en ruiken de bloei van de sinaasappelbomen en genieten van prachtige zonsopkomsten en ondergangen.

De tendens tijdens de crisis is terug naar simpel, ruimte, duurzaam, gezond, contact met elkaar, met de aarde, met flora en fauna. Dat is precies waar we hier zo van genieten. Ik zou zeggen, kom naar de vallei van het geluk! En geniet met ons mee. Er is misschien nog een geweldig huis in Murchas te koop.


237 keer bekeken
Stay tuned