• AndarLucia

Semana Santa in het Corona tijdperk

Dit is een van de belangrijkste weken in Spanje. Santa Semana. Of je nu wel of niet religieus/spiritueel bent, de heilige week in Spanje doet iets met je. Onder normale omstandigheden beleven de dorpen en steden van Andalucía nu hun belangrijkste processies, waar het hele jaar eendrachtig naar toe is gewerkt. De Semana Santa van 2020 is dit keer een week van stilte, iedereen blijft binnen. Er hangt een vreemde sfeer, nu door de lockdown. Alleen om acht uur ’s-avonds wordt de stilte verbroken, door sirenes, applaus, en muziek. Ook dit is eendracht maar dan anno 2020. Vandaag is het Goede Vrijdag. De dag waarop ik vroeger met mijn moeder in alle rust naar de Matthäus Passion luisterde. Later toen er kinderen kwamen was het vinden van 4 hele vrije uren op Goede Vrijdag een uitdaging. Deze keer is er voor het eerst echt een zee aan tijd.

Ik mis vooral de voorbereidingen voor Pasen. Het luisteren naar mooie muziek, inkopen doen voor de Paasdagen, samen koken en bakken.

Ook de indrukwerkkende processies die de Heilige Week, Semana Santa, in Spanje zo kenmerkend gaan mijn neus voorbij. Het is bijna apocalyptisch stil in ons dorp.

Ik had mij verheugd op twee bijzondere processies in Granada; op woensdagavond de processie van de Gitanos ‘El Cristo de los Gitanos’ in Sacromonte. En op Witte Donderdag ‘El Silencio de Granada’.

De processie van de Gitanos is zonder uitzondering spectaculair en emotioneel, vol muziek en passie. Op woensdagavond kleurt Granada paars, rood en goud. De processie vertrekt normaal rond 17.00 uur met twee pasos (baren) in het midden; de eerste met El Cristo de los Gitanos en de tweede met María Santísima del Sacromonte. Deze processie is doorspekt met traditie, duurt urenlang en komt pas tegen de ochtendschemering aan bij de Abadia del Sacromonte, waarvandaan je een prachtig uitzicht over de stad hebt. Vooral de weg langs de Carrera del Darro en vervolgens heuvel op via de Cuesta del Chapiz en de smalle Camino del Sacromonte naar de abdij is indrukwekkend. De tocht is zwaar en een beproeving en wordt onderweg gesteund door vreugdevuren en saetas, de traditionele à capella lofzangen in Flamenco stijl.

De andere processie, ‘El Silencio’ vertrekt op Witte Donderdag om middernacht vanaf de Iglesia Parroquia de San Pedro aan de Carrera del Darro. Na de uitbundige passie van de Gitanos is deze processie bijna totaal tegengesteld. En daarom minimaal zo bijzonder. Op het moment, dat de baar in aantocht is, gaan de lampen en straatlantarens uit. Het beeld van de gekruisigde Christus trekt verlicht door kaarsen en in volledige stilte door de stad. Het enige dat je hoort is het geluid van de trommels en de staccato voetstappen van de dragers. Zo’n vijf tot zes uur later bereikt de processie het eindpunt. Het wordt langzaam licht in de stad; de sfeer is sereen en mysterieus. Vanaf de heuvel kijkt het Alhambra toe.

Door de totale lockdown geen Semana Santa dus dit keer, geen bezoek van vrienden en familie. We spreken met vrienden af dat we het volgend jaar flink over zullen doen.

Hoewel we nog steeds genieten van alles dat er wél is en wél kan merk ik dat de laatste dagen de vraag in mij opkomt of we niet toch naar Nederland moeten gaan. Zeker nu er geruchten zijn dat Spanje opnieuw een verlenging van twee weken krijgt. De stilte is genoeg geweest. De verlamming van het openbare en sociale leven ook. Ik wil weer wandelen, naar het strand en werken aan het project. Mensen ontmoeten en niet het gevoel hebben gevangen te zitten. De twijfel groeit; blijven of vertrekken? Hoewel terugreizen naar Nederland ook wat voeten in de aarde heeft. De geruchten over vliegtuigen die wel of niet gaan zijn steeds tegengesteld. Evenals de geruchten over mogelijkheden om met de auto richting het noorden te reizen. Van vrienden hoor ik over barre tochten met diverse gestempelde formulieren, zonder een hotel in Frankrijk te kunnen boeken.

We gaan het zien de komende tijd.


94 keer bekeken
Stay tuned