• AndarLucia

Paniek?

Er wordt, zoals op veel plaatsen in Spanje, ook in ons dorp gespoten. Eerst kwamen de mannen nog zonder masker. Afgelopen week waren het gezichtsbedekkende maskers en waren ze zelf geheel in plastic gehuld. De science fiction film wordt in toenemende mate science faction. Werden eerst de straten hier en daar gespoten, nu moest alles eraan geloven, niets werd overgeslagen. Wat er in hun tank zit? Ik heb geen idee. Wel merk ik dat door deze acties en de onduidelijkheid over wat er gespoten wordt iets in mij verandert. De vreemde opluchting ‘ik hoef even niks’, van kort na de lockdown, verandert in ‘ik mag niks’.

We hebben vanwege de lockdown geen gelegenheid de locale bevolking te spreken om te horen hoe zij dit ervaren. Er lijkt op nationaal niveau voldoende acceptatie (93% las ik) om de strikte maatregelen te ondersteunen. We merken opeens dat we Nederlanders zijn, gehecht aan eigen verantwoordelijkheid en terughoudend als er maatregelen vóór ons worden genomen. We weten zeker dat een wandeling in de bergen op geen enkele manier kwaad kan, maar het mag niet. Ik sprak laatst kort een kennis uit het dorp van een meter of twee afstand en wist al dat de guardia civil, die in de verte kwam aanrijden, er iets van zou zeggen, en inderdaad: het is verboden elkaar aan te spreken op straat. “Doe normaal”, klinkt dan meteen een stemmetje vanbinnen. Maar ook realiseer ik me dat in een land als Spanje het ontzag voor autoriteit nog groot is en dat de neiging van ‘de autoriteiten’ om dat uit te stralen eveneens groot is.

Toen ik vervolgens naar huis wandelde, met links de vallei, en rechts de besneeuwde bergen, wetend dat we gezond zijn en onze familie ook, voelde ik de vrijheid in mezelf weer terug. Paniek wordt gemáákt, maar is een slechte raadgever. Zolang we binnen de kaders onze eigen vrijheid nog kunnen leven, blijven we genieten van de schoonheid van het Spaanse landschap. Morgen zien we opnieuw.



0 keer bekeken
Stay tuned