• AndarLucia

Mañana, mañana, het beste medicijn

Een van de eerste begrippen die we vanuit Nederland over Andalusië meenamen was ‘mañana, mañana’. Dat was, aldus Nederlanders die ons goede raad wilde geven, het belangrijkste om rekening mee te houden.

Omdat we wel toe waren aan wat meer ‘in het nu’ leven leek ons dat niet zo’n ramp.



Wat ‘mañana, mañana’ inhield, werd in die eerste weken snel duidelijk. Bij het openen en in orde maken van een bankrekening was de doorlooptijd toch gauw zo’n drie maanden. Er ging van alles mis. Het bankfiliaal heeft drie medewerkers. Nadat we soms drie keer per week minimaal een uur hadden zitten wachten nam de bankdirecteur het zelf over. Wij werden uitgenodigd in zijn kantoor, hij bood menigmaal zijn excuses aan en in zijn beste Engels probeerde hij ons gerust te stellen: ‘no worries’. Na drie maanden begonnen we ons toch wel ‘worries’ te maken, te meer omdat er inmiddels sprake was van een oplopende boete door een ‘foutieve bank-code’. Nadat we weer eens aanklopten, nodigde de directeur ons uit voor een ontbijtje. Om tien uur wordt er steevast ontbeten en het was tenslotte 5 voor tien. In het café was het beregezellig. Weer een paar weken later werd onze boete netjes teruggestort. Toen onze aardige directeur met een burnout thuis bleek te zitten, en de ellende opnieuw begon, hebben wij toch maar een rekening geopend bij de groene Triodosbank. Die heeft gelukkig in Granada een groot kantoor waar een Engelssprekende dame aan de balie zit.


Kortom, ‘mañana, mañana’ werd ons net iets te veel van het goede na drie maanden, maar de vriendelijkheid van ‘onze directeur’ was een welkome ervaring.


Dat gebeurt hier vaker. Van de week gingen we op pad voor verf. Die moest wel mineraal zijn en biologisch. Dat was niet zo eenvoudig te vinden maar na een paar ochtenden doorgebracht te hebben bij de ferreteria, had medewerker en inmiddels vriend JuanJo een mooie oplossing. Wij gaven groen licht en direct werd de vertegenwoordiger gebeld voor wat monsters. De volgende dag kregen we een appje van JuanJo dat de vertegenwoordiger de ochtend erna al in de ferreteria zou zijn. Dat beloofde een hoopvol vervolg te krijgen zonder al te veel ‘mañana, mañana’. De volgende ochtend opnieuw op naar de ferreteria. We probeerden in het Engels, Spaans, via Internet en met ons hart onze vragen zo goed mogelijk beantwoord te krijgen. We vroegen of we de kleurenstaal mee konden nemen om de kleur in het huis te bekijken. Dat was niet mogelijk. Maar… de vertegenwoordiger zou wel even met ons meerijden. Dat ‘even’ was 40 km heen en 40 km terug. In de blakende zon kwamen we bij het huis aan. Pablo’s bouwteam was er ook. Dat maakte de communicatie iets makkelijker want Pablo’s Engels gaat met grote stappen vooruit. Kleuren en verschillende soorten verf werden uitgezocht en na twee dagen konden we de monsters ophalen. Dachten we. Aangekomen bij de ferreteria bleek dat JuanJo toch nog een vraag had. We zijn nu in afwachting van de monsters.


Vanochtend kwamen we na het boodschappen doen thuis in ons huurhuis. Er werd op de deur gebonkt (de meeste Spaanse huizen hebben geen bel) en ik hoop altijd dat Sinterklaas op de stoep staat met cadeaus. Dit keer was het de post met een pakje. Ik had wel een en ander besteld, maar op het adres in Restábal. Misschien dan toch een cadeautje van de goede Sint, dacht ik nog. Maar nee; toen de bezorger ons in Restábal niet aantrof, herinnerde hij zich, dat ik had verteld dat we momenteel een huis huren in Melegis. ‘Ik probeer het gewoon en rijd nog een stukje om’, zei hij al lachend.

Na een praatje wilde hij ook nog wel een van de kittens hebben, die we opnieuw van een huis moeten voorzien. Eén van de zwerfkatten heeft ons terrein wederom uitgekozen als ‘haar plek’ en ze is ook nog zwanger. De bezorger was vast iets achter op zijn schema. Maar hij had wel een tevreden klant en we hadden een gezellig praatje. Sociale cohesie gaat hier nog voor een stressvolle planning.


Mañana, mañana. Het beste medicijn tegen een burn-out.

77 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven
Stay tuned