• AndarLucia

Leven in het eindeloze nu


Alweer een paar maanden geleden verkochten wij ons huis. We betrokken in plaats daarvan een kleinere studio, en verhuisden een deel van onze spullen naar Spanje. Naar de ‘Vallei van het Geluk‘ om precies te zijn, ‘El Valle Lécrin’ ten zuiden van Granada. Natuurlijk hadden wij ons van tevoren ingelezen en uitvoerig (laten) informeren over alle do’s en don’ts, valkuilen en uitdagingen. Bovendien zouden we moeten wennen aan de andere cultuur. En zoals met alles wat je van tevoren niet in kunt schatten, was onze voorbereiding niet helemaal overbodig. Direct kwamen we voor een aantal verassingen te staan.

Zo was het huis, dat we zouden verbouwen, nog niet aangesloten op het elektriciteitsnet. Volgens de makelaar geen groot probleem. Een kwestie van ‘de knop omzetten’ door de leverancier. Bovendien moesten er leidingen vervangen worden. Dat wisten we al, maar die vervanging kon wel een maand of drie gaan duren. Daar hadden we natuurlijk niet op gerekend. Manlief had zich enorm verheugd om al vanaf de eerste dagen met kangoo en veiligheidsbril aan de slag te gaan. Dat ging nu mooi niet door.

Het huis dat we tijdelijk huren bleek donkerder en kleiner dan op de foto’s, niet al te schoon en koud, heel koud. Op dus naar de plaatselijke bouwmarkt voor wat gaskachels. Overbuurman Pepe bood aan hout te leveren voor de houtkachel en de verhuurder stortte ons de schoonmaakkosten terug.

In Nederland waren we al gestart met lessen Spaans. Dat lukte aardig. De praktijk was weerbarstiger. Mensen in Andalusië spreken snel, heel snel. En voordat ik een zin in elkaar heb ‘geflanst’ ben ik twee minuten verder. Intussen praten de Andalusiërs vrolijk verder. Na drie minuten ben ik de draad van het verhaal alweer kwijt.

Het supersnelle internet dat in ons huurhuis geïnstalleerd was viel met regelmaat uit, evenals de stroom. Regen, wind en onweer bleken de boosdoeners.

En dan het hoofdstuk chloor! Uit de kranen hier komt water vermengd met chloor. Althans zo lijkt het. Het Nederlandse water staat bekend als een van de gezondste ter wereld. En zelfs daar maakten we gebruik van een waterfilter. Om de laatste restjes uit het water te filteren. De teruggang in kwaliteit was dus groot, heel groot. Onder het motto ‘maak van je klacht je kracht’, werden we die eerste weken dus voor de nodige uitdagingen gesteld.

Na een poosje vroegen we ons serieus af of dit nu was waar we naar uit hadden gekeken. Nadat we in december terug gingen naar Nederland en we daar de grauwe luchten, files, stress en volle steden zagen, keken we elkaar aan en wisten we het zeker. We hadden er geen spijt van!

In Amsterdam verbaasde ik me erover, dat ik het in een van onze favoriete koffietentjes altijd zo gezellig vond. Zelfs nu, midden winter, terwijl het buiten donker en somber was. Er brandden lampen en kaarsjes en ook de muziek droeg bij aan de fijne sfeer. In ons huis in Spanje kon ik dus ook de hele dag licht, kaarsjes en muziek aan doen, in plaats van alleen tegen het vallen van de avond. Dat gaf direct een andere sfeer! We besloten de frequentie van de Spaanse lessen drastisch op te schroeven en het water haalden we voortaan uit de bron, 5 meter van ons huis. Als het Internet weer eens uitvalt roepen we nu tegen elkaar: ‘Koffie?’, en wandelen we op ons gemak naar Los Naranjos, het plaatselijke restaurant. Met het terras in de zon, uitzicht op de sneeuw en sinaasappels, bestellen we alle twee een ‘cortado’. En omdat we toch nog niet echt volop aan ons huis kunnen werken, plakken we er direct een wandeling door de sinaasappelvelden aan vast.

Ik geloof dat we het al aardig leren. Het goede Spaanse leven. Mañana, mañana. En verder lekker leven in het Nu!


0 keer bekeken
Stay tuned