• AndarLucia

Een gewone zondagmiddag


Bij Los Naranjos, een van onze favoriete plekken om even een koffietje te drinken, leek het of iemand met een reuzenzwaai een stuk of vijftig wit plastic tafels met tuinstoelen over het terras had verspreid. De wat chaotische opstelling is overigens normaal, want het is er doorgaans een komen en gaan van wandelaars, fietsers en andere voorbijgangers. Vooral op zondag, als in ‘onze’ vallei in groepen wordt gewielrend en complete families, zo rond drieën, traditiegetrouw samen lunchen. Maar ook doordeweeks, als het veel rustiger is, komt niemand op het idee het meubilair in het gelid te zetten. Heb je een stoel nodig, dan pak je er een.

We genieten, uiteraard in de zon, van onze cortado en thee, en zien vanaf de weg een oudere heer naderen, met wandelstok. Hij loopt naar de trap, die naar het terras leidt. Stram als hij is, klimt hij tree voor tree naar boven, met aandacht en in alle rust. Boven gekomen richt hij zijn blik op de ingang, parkeert rustig zijn wandelstok naast de deur en pakt de deurkruk. Zodra de deur openzwaait, klinken vele stemmen ons vanuit het café tegemoet. (Ze zeggen dat Spanjaarden de beste oren van de wereld hebben, omdat ze elkaar tijdens het luide praten tóch nog kunnen verstaan.) Wij zitten liever buiten. Zo niet de oude man, die onverstoorbaar naar binnen stapt, intussen zijn pet afneemt en een brede glimlach tevoorschijn tovert zodra hij de eigenaar van het café ontwaart. Intussen arriveert een eerste familie. Hun tafel is gereserveerd, maar niet helemaal naar wens. Terwijl de jongste kinderen naar het naastgelegen speeltuintje worden gestuurd, regelen een paar mannen, onder aanmoediging van opa en oma, druk gebarend en roepend een nieuwe tafelschikking. Met enig kabaal wordt met tafels geschoven, worden stoelen verplaatst en in al dat tumult zorgt de vriendelijke ober voor nieuwe tafelkleden. De rust keert langzaam terug. Het is heerlijk en verbazingwekkend om te zien. Zoveel drukte om niets, zouden wij zeggen. Maar niet hier, want er bestaan duidelijke ideeën over wie waar zit en waar de zon over een uur zal staan en of oma dan nog wel voldoende schaduw heeft.

De deur zwaait weer open. We kijken op en zien de oude man weer naar buiten komen. Zijn pet vindt met een eeuwenlang geoefende zwaai zijn kalende schedel; de wandelstok vindt even gemakkelijk zijn knoestige hand. Stap voor stap schuifelt hij naar de trap, zich bewust van de eerste moeilijke stap naar beneden. Maar de routine heeft nog de overhand en even later zien we hem het dorp uit wandelen. Op de achtergrond schittert de sneeuw van de Sierra Nevada.

15 keer bekeken
Stay tuned