• AndarLucia

De les van Corona

Inmiddels zitten we 27 dagen in ‘Lockdown’ in onze eigen Vallei van het Geluk. Omdat de griep ons te pakken had gehad, kozen we de eerste dagen zelf voor quarantaine.

Op zaterdag werd er voor ons gekozen; de regering koos ervoor het openbare leven stap voor stap te sluiten. Langzaam raakten we gewend aan het idee niet meer naar buiten te kunnen. Voorlopig geen koffietjes meer op het terras van Los Naranjos, geen uren meer ronddwalen in mijn geliefde Granada, geen visjes meer eten op het strand en geen wandelingen meer door de adembenemende natuur van de vallei. Die eerste dagen waren vreemd en gevuld met overgave aan de situatie zoals die nu eenmaal was. We hadden het drukker dan anders; we volgden het nieuws in Spanje en Nederland en Skypten iedere dag met kinderen, vrienden en familie. Ik belde met mensen die alleen zijn. Mensen waren overwegend positief. Na Italië, klapte ook Spanje, Nederland en België iedere avond om 20.00 uur voor de zorgverleners en andere helden die het land draaiende houden. Het ‘besmettingsgevaar’ van positiviteit leek nog groter dan dat van het Corona-virus.

Daarna kwamen de berichten van vrienden die in de zorg werkten. Weer andere vrienden hadden familieleden met de diagnose Corona. Dat dwong ons verder met de neus op de feiten. Na die eerste dagen vol TV, Skype en contacten met buiten verlangden we steeds meer naar stilte, eenvoud. De dagen vulden zich met meditatie, yoga en fitness oefeningen op het dakterras bij opkomende zon. Met lezen, koken en bakken. Met kijken naar de natuur. Met ‘uitjes’ naar de vuilstort en Mercadona. Naarmate het stiller werd in het land, werd het stiller in ons. Een leerzame tijd. Mijn natuur neigt eerder naar uitreiken dan naar inkeren, terwijl die van Cees andersom is. Op een vreemde manier was de stilte fijn, mede ingegeven doordat er zo veel tegengestelde informatie op ons afkwam en de vragen die rijzen over de toekomst. Kinderen verliezen banen, mensen worden ziek. Hoe gaat het nu met onze verbouwing? Mijn moedertje woont in een huis voor dementerenden. Voorheen Skypten we via de kinderen. Nu die mogelijkheid er niet meer was verstomt ook dat contact. Angst en twijfel helpen ons niet. Focus op stilte, radicale zelfzorg en liefde, de lessen van de natuur. Zekerheid vinden in onzekerheid. In het oog van de storm. Vertrouwen in de mogelijkheden die deze crisis biedt. De inzichten komen dit keer niet door een zelfgekozen retraite. Maar door de opgelegde retraite in ons eigen huis.

De angst helpt ons niet. Dat lijkt de les van Corona.


0 keer bekeken
Stay tuned