• AndarLucia

Best of both worlds


Eindelijk voel ik de energie om een nieuwe column te schrijven. Het is inmiddels 24 januari 2021. De laatste column is al bijna van een jaar geleden.

Ik vraag me af waar ik zal beginnen. Wat er in dit jaar is gebeurd is met geen pen te beschrijven. Dan maar een korte terugblik naar april 2020. Vanaf nu zal ik weer regelmatig een column schrijven over het leven hier in onze prachtige vallei.


De overdracht van ons huis in Restabal was op 30 april 2020. Nog diep in de eerste lockdown reden we met een attest van de politie op zak, onze éigen pen, ons NIE nummer en paspoort naar de notaris. Ruim vier uur later stond het huis officieel op naam.


Een paar weken na de overdracht overleed onverwachts onze projectmanager. Een verdrietige situatie voor zijn familie. En wij hadden er een nieuwe uitdaging bij; een huis verbouwen in een land met een andere cultuur, andere gebruiken, met een taal die we niet optimaal spreken en zonder projectmanager. We werden direct lekker in het diepe gegooid en mede doordat aannemer Pablo’s vrouw Guiomar aardig Engels spreekt werden we het eens met elkaar. Begin augustus zou worden gestart met de verbouwing.

In de tussentijd nam Corona de wereld meer en meer in beslag. Lockdowns kwamen en gingen, twijfels en ongeloof kregen ruimte nadat iedereen zich in die eerste weken solidair aan de maatregelen had gehouden.

Corona verstoorde onze plannen om in de zomer een paar maanden naar Nederland te gaan. In juli vlogen we kort heen en weer voor het vierden van het afstuderen van onze jongste zoon. In augustus en september kwamen gelukkig twee van onze zoons met hun meisjes onze kant op.


Het “C”-woord legt met een grote mate van duidelijkheid en snelheid hiaten in relaties bloot. Mag je nog wel jezelf zijn? Kan je in verbinding blijven ook al denk je over bepaalde zaken anders? Gun je de ander zijn anders zijn. Bij ons voltrok zich ook zo’n verdrietig proces in een lange vriendschap. Cees vertrok in vogelvlucht naar Nederland begin augustus om zaken daaromheen te regelen.

Dat zorgde er ook voor, dat de aannemer pas begin oktober begon. Zo’n drie maanden later is het huis totaal getransformeerd. De nieuwe lockdown zorgt helaas voor vertraging in het aanleveren van materialen. We hopen rond eind februari te kunnen verhuizen.

Net voor Kerst hielden we een kleine bijeenkomst met het bouwteam. Van tevoren hadden we de horrorverhalen over verbouwen in Spanje gehoord. En natuurlijk hadden ook wij gekeken naar “ik vertrek”. Ondanks dat, zijn we vol vertrouwen met Pablo’s team aan de slag gegaan. Cees hield zijn eerste speech in het Spaans om de mannen te bedanken voor hun tomeloze inzet, praktische oplossingen en flexibiliteit. Niets dan lof over dit team. “Lost in translation” werd de zin die wij het meest gebruikten de afgelopen maanden. Het leverde hilarische situaties op. Het ongeloof van de mannen over die gekke Hollandse gewoonten om grote ramen, open ruimten en vooral geen plinten in het huis te willen. De wens om de hoeken van het huis af te ronden stuitte ook op veel hilariteit. Op de vraag: ‘is dat mogelijk’, is Pablo’s antwoord steevast: “todo es possible en Granada”. In de praktijk blijkt hij dat dan ook nog eens waar te maken. Op maandagochtend hebben we werkoverleg met zelfgebakken taart en koffie om in ieder geval te streven naar een planning. Gisteren stonden we samen met Julio, onze timmerman, naar het hout te kijken dat is geleverd voor de ramen. Franchi, de smid, maakt onze Mallorquinas en Sergio timmert keuken. Het is een verademing om met gepassioneerde en ambachtelijke vakmensen samen te werken.

We hebben kennisgemaakt met onze lieve overburen Maria en Nicolas. In de zomer stond er regelmatig een krat met groenten uit hun tuin voor de deur. Heel geduldig legde Nicolas ons de werking van de aceqias (watervoorziening) uit. Als we weer eens vertwijfeld naar een oplossing ergens voor zoeken, is geen moeite te veel om ons te helpen. Weer een andere buurman bood aan onze tuin onkruid vrij te maken. Hij wilde dan ook graag de 55 sinaasappelbomen leegplukken. Wij wisten toch even zo gauw niet wat we ermee moesten. Zo is iedereen blij.

Restabal heeft twee supermarktjes en ook daar worden we allerhartelijkst ontvangen en boden de eigenaren hulp aan. Er is een bank, apotheek en inmiddels zit de pas verbouwde bar ook weer vol met locals en extranjeros. Aan de overkant woont Clive; de Engelse buurman die wij nog steeds niet ontmoet hebben. Af en toe horen we het gebrul van zijn Ferrari of Porsche waarmee hij naar zijn racecircuit in Gaudix rijdt. Al met al een bijzondere mix van buren. Tijdens de lange avonden zijn de sterrenhemels wonderschoon. In het voorjaar zoemt de tuin van alle bijen die zich tegoed doen aan de nectar van de sinaasappels. En opnieuw vinden buurtpoezen hun weg naar ons huis. Twee keer per dag loopt de kudde met geiten voorbij. Als de lockdowns het toelieten waren we in de zomer op het strand te vinden. In de late namiddagen maken we onze wandelingen. Inmiddels is ook het skiseizoen geopend en zijn de toppen van de Sierra Nevada met een dik pak prachtig witte sneeuw bedekt.


Het voelt alsof we onze plek wel gevonden hebben in een mix van ‘toen was geluk nog heel gewoon’ en de harde realiteit van 2020.

Wat we missen zijn onze kinderen, familie en vrienden in Nederland. Onze favoriete restaurantjes, een filmpje bij Lantaren het Venster of een speciaal winkeltje. We vertrouwen erop, dat we binnenkort weer vrij kunnen reizen en ons leven in Spanje af wisselen met ons leven in Nederland en zo ‘the both of best worlds’ kunnen verbinden. Mocht het leven andere ideeën hierover hebben, plukken we de dag en passen we ons aan.

124 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven